Shoren's place… - De bevalling

Hier volgt het verhaal van mijn bevalling. Dit is alleen bedoeld voor de mensen die al kinderen hebben of die het gewoon leuk vinden om te lezen.

Het verhaal begint op woensdag 14 maart. Ik had een afspraak met de gyneacoloog omdat ik al bijna overtijd was. Ik was toen 41 weken en 5 dagen zwanger. Hij stelde een aantal vragen en heeft me daarna onderzocht om te kijken of ik ontsluiting had. Mijn baarmoeder was al week, en ik had al wat ontsluiting (1 of 2 cm). Toen ging hij met een andere gyneacoloog bespreken wat de volgende stap zou zijn. Ik moest de dag erna weer naar het ziekenhuis komen en dan zouden ze gel inbrengen. Dan zou ik 2 uur aan de ctg hangen en als er niks aan de hand was, mocht ik weer naar huis. Dus wij terug naar huis en we gingen rustig boodschappen doen. Ik had wel al last van harde buiken, maar het zette niet door.

Donderdag moesten we ‘s ochtends er om 9 uur zijn. Jeroen had zelfs zijn laptoptas mee, omdat hij ervan uitging dat hij naar zijn werk kon ‘s middags. Mijn schoonmoeder raadde ons gelukkig aan om mijn vluchttas toch maar mee te nemen voor het geval dat. Daar aangekomen, kreeg ik een kamer aangewezen en mochten we ons voor de rest van de dag in die kamer installeren. De gyneacoloog heeft me eerst onderzocht en daarna heeft hij de gel ingebracht. Ondertussen legde hij alles aan een jong assistente uit, hoe het gedaan moet worden en dat dat spul vooral niet op de grond terecht mag komen, omdat het nogal duur was.

Toen mocht ik aangesloten worden aan de ctg, en mocht ik naar de 2 grafieken kijken, één voor de hartslag van de baby en één voor de weeen. Toen was het lange wachten begonnen. Ik ging een tijdschrift lezen om de tijd te doden. Na een tijdje begonnen de weeen al. In het begin viel het reuze mee. Ik kreeg een wee en ik keek meteen om, om te kijken of er een piek op mijn grafiek kwam te staan. En ja, hoor! Mijn weeen op papier. Mijn schoonmoeder was bij mijn schoonzus en Jeroen belde haar op om te vertellen dat het gaat beginnen en of ze de camera’s mee wou nemen en de tas (die we in de auto hebben laten liggen). Dus kwamen mijn schoonmoeder, schoonzus (die eigenlijk naar school had moeten gaan) en haar dochter (Noa) op visite. Toen zij weggingen ging ik wat eten, want ik dacht dat ik de energie wel zou kunnen gebruiken. Honger had ik niet, ik dronk wel veel limonade (die was lekker!!).

‘s Middags werden de weeen een stuk heftiger. In het begin probeerde ik ze te tegen te houden. Ik verkrampte helemaal. Toen kwam een verpleegkundige en die zei dat ik moest puffen. Ze pufte eventjes met mij mee en daarna ging het stukken beter. Ik was weer wat ontspannender. Maar de weeen volgden elkaar snel op en ik begon me steeds beroerder te voelen. Er werd voorgesteld of ik even onder de douche wou gaan staan en die kans greep ik met beide handen. Ik heb (hoorde ik later) bijna 1 uur gedoucht! Jeroen begon zich al bijna zorgen te maken. Toen ik klaar was met douchen moest ik naar een andere kamer. Na de douche trok ik Jeroen’s T-shirt aan en moest ik weer op bed liggen. De weeen werden steeds heftiger en ik werd misselijk en moest spugen. Mijn hele ontbijt zag ik in die bakjes verdwijnen. De pijn was zo hevig dat ik op een gegeven moment om pijnstillers vroeg. Gelukkig deden ze daar niet zo moeilijk over en werd mij gezegd dat ze dat zouden maken.

Na ongeveer een uur (werd me later verteld) kreeg ik een prik in mijn been. Ik had geen benul van tijd, ik was me alleen maar bewust van de pijn. Na de prik kon ik me eindelijk wat ontspannen en viel ik in slaap. Na ongeveer 2 uurtjes werd ik weer wakker van de pijn. Dat was rond een uur of 9 ‘s avonds. Toen kwam een gyneacoloog (volgens mij de derde van die dag) en die toucheerde me, en bleek ik al 9 cm ontsluiting te hebben. Wat was ik blij dat het zo goed gegaan is in mijn slaap. De gyneacoloog wou net de deur uitgaan toen ik zei dat ik persween voelde. Ze gingen alles klaarzetten voor de bevalling. Ik voelde me zó opgelucht dat ik eindelijk wat kon doen. Ik begon enthousiast te persen. Toen ik al een tijdje (vruchteloos) aan de gang was geweest, besloten ze om mijn vliezen te breken en een plakkertje op Sem’s hoofd te zetten om naar zijn hartje te luisteren. Ik bleek trouwens meer vruchtwater te hebben dan wat ze hadden gedacht. Ik mocht daarna weer doorgaan met persen.

Het schijnt dat zijn hartje steeds wegviel. Ze wisten niet of dat kwam doordat het plakkertje niet goed vastzat of dat de morphine effect op Sem had. Toen hebben ze de échte gyneacoloog uit bed gepiept dat hij moest komen helpen met de bevalling. Voor mijn gevoel verscheen hij 5 minuten later en vroeg hij ongeduldig aan mij of ik Nederlands sprak en dat ik per wee 3 keer moest persen. Maar daar had ik de krachten niet meer voor en bleef ik 2 keer per wee persen. Uiteindelijk besloot hij geen risico’s te nemen, ik was al 2 uren aan het persen, en zei dat hij de vacuumpomp erbij zou halen. Een knip en een pomp later en Sem was er. Met mijn laatste krachten kon ik hem er nog uit persen. Helaas kreeg ik hem toen nog niet te zien omdat ze hem meteen meenamen. Zijn luchtwegen moesten leeggezogen worden en er moeten wat tests gedaan worden. Hij kreeg eerst een onvoldoende (5) voor zijn apgar-score en een paar minuten later kreeg hij een 9. Hij was waarschijnlijk nog een beetje duffig van de morphine. Na een eeuwigheid (voor mijn gevoel) kwam Jeroen Sem brengen. Ik kon nergens heen omdat ik nog gehecht moest worden. Ondertussen vroeg ik om mijn moederkoek te zien, dus kreeg ik een hele presentatie van de moederkoek en de navelstreng. Ik vond het best wel gaaf om te zien. Ongelooflijk dat Sem daar al die tijd in gelegen heeft.

Achteraf gezien viel het allemaal best mee. Het was één hele lange en pijnlijke dag, maar uiteindelijk heb ik mijn zoon, en dat is het allerbelangrijkste. Ik moet eerlijk bekennen dat ik overrompeld was door de pijn, ik wist niet wat ik kon verwachten, maar dat het zó erg zou zijn had ik niet verwacht. Maar voor de volgende baby(‘s) ben ik wat beter voorbereid. Ik kijk er nu al naar uit .

Ik moet alleen nog even toevoegen dat mensen vaak denken dat je na de bevalling helemaal klaar bent. Maar de ongemakken van een bevalling gaan nog een tijdje door; niet normaal kunnen zitten, pijnlijke borsten, stuwing (ik voelde me net Pamela Anderson) om maar een paar te noemen. Maar dan kijk je naar wat je ter wereld heb gebracht, zo mooi, zo afhankelijk, zo klein en dan smelt je. Ik heb dit allemaal (en nog meer) voor Sem over. Hij is de mooiste en liefste baby die ik me ooit kon wensen. Na zo’n ervaring ga je automatisch in een hoger macht geloven, anders is zoiets niet mogelijk. Ik ben eeuwig dankbaar dat ik Sem heb kunnen krijgen…

buik met Noa